گل اخلاص

فرصت نمي شود كه ز حيرت فرار كرد
بايد كه عشق وقف دل بي قرار كرد
باغ خيال نشئۀ عطر است اي عزيز
وقتي كه خاطرات تو از من گذار كرد
بايد نوشت يك غزل از واژه هاي تو
آنرا به پيشگاه عزيزت نثار كرد
پاييز مي شوم اگر از عشق بگذرم
با عشق مي توان همه جا را بهار كرد
دل مي گريخت گاه از روزن هوس
بايد اگر دليست در آتش مهار كرد
بشنو مرا وگرنه به دل ياد داده ام
بايست در مناره حسرت هوار كرد
من را ببخش چون كه دلم در هواي تو
پنهان گناه توبه ولي آشكار كرد
وقتي بناست زنده بمانم بدون تو
بايد نبود و مرد و به مرگ افتخار كرد
كمياب مي شود گل اخلاص عاقبت
بايد به حكم عقل كمي احتكار كرد