اي كاش

سر به زانوي كدام لاله بگذارم؟
      در تنهايي كدام چمن؟
كه به همدردي چشمان خونبارم
        التيام پروانه هاي نيم سوخته را
                 از گياهان دارويي مهرافزا
                                                آموخته باشد
دست خواهش را
                  كاسۀ نياز كدام شبنم كنم
  تا آرامش يك صبح شادمان را
 به طراوت نداشته پوست چروكيده ام
                              پيوند زنم
بر گردۀ كدام آواز بنشينم
  از هيجان كدام قناري
كه قدمي...واگر نه ..وجبي
از سكوت جانگداز هماره ام
          بگريزم
اي كاش
شريك لطافت چشمه بودم
وقتي كام تشنه آهويي را
به ميهماني مي خواند
اي كاش
                     اي كاش