روياي نا تمام

اي راهب كليسا ديگر مزن به ناقوس
خاموش كن صدارا، نقاره مي زند طوس

آيا مسيح ايران كم داده مرده را جان
جاني دوباره بردار با ما بيا به پابوس

آنجا كه خادمينش از روي زائرينش
گرد سفر بگيرند با بال ناز طاووس

خورشيد آسمان ها در پيش گنبد او
رنگي ندارد آري چيزي شبيه فانوس

روياي ناتمامم ساعات در حرم بود
باقي عمر اما افسوس بود و كابوس

وقتي رسيدي آنجا در آن حريم زيبا
زانو بزن به پاي بيدار خفته در طوس...