غزل شمارهٔ ۱

زهي طروات حسن و كمال نور و صفا
كه از جمال تو بيناست چشم نابينا
كدام خوب علم گشت در جهان به وفا
تو از مقولهٔ خوبان عالمي حاشا
بهار عشق دل از ديده مبتلا گرديد
هر آن وفا كه توبيني بلاست بر سر ما
زدوده‌اند حريفان ز دل غم كم و بيش
بريده‌اند زبان غازيان ز چون و چرا
اگر تو مرد رهي در طريق عشق رضي
رَهي ز ميكده نزديك‌تر مدان به خدا