غزل شمارهٔ ۳

آنچنان داده عشق جوش مرا
كه ز سر رفته عقل و هوش مرا
عقل كلي شده فراموشم
بسكه ماليده عشق گوش مرا
نه چنانم ز مستي دوشين
كه كشيدن توان به دوش مرا
در خروشم ز شور چون دريا
نتوان ساختن خموش مرا
عاقبت مي‌پرستي تو رضي
مي فروشد به مي فروش مرا