غزل شمارهٔ ۹

بهشت است آن ندانم يا بهار است
غلط كردم غلط، ديدار يار است
هلاك آن تنم كز نازنيني
زمين و آسمانش زير بار است
مرا گوئي چرا شوريده شكلي
شراب است و بهار است و نگار است
مرا ويران دلي و جلوهٔ او
هزار اندر هزار اندر هزار است
بناكامي خوشم يا رب كه آنچه
بكام من نگردد، روزگار است
رضي گويي ميان كشتگان كيست
شهيدان تو را شمع مزار است