غزل شمارهٔ ۱۳

چو در دور لبش تقوي حرام است
خدايا، دور ميخواران كدام است
چه گويم از حديث زلف و رويش
چو مشرق مظهر هر صبح و شام است
يكي صياد در دامم فكندنست
كه فارغ هم ز صيد و هم ز دام است
يك آهنگ است اگر تو راست بيني
كه اينجا شعبه و آنجا مقام است
ندانم كز چه رو اين چرخ با ما
هميشه در مقام انتقام است
رضي گفتي كدام است از اسيران
ببين رند خراباتي كدام است