غزل شمارهٔ ۲۷

جائي كه به طاعات مباهات توان كرد
محراب صنم قبلهٔ حاجات توان كرد
من روي به كعبه نهم از خاك در تو
از كعبه اگر رو به خرابات توان كرد
چون روح قدس در طلب زندهٔ شوقم
در عشق تو اظهار كرامات توان كرد
نه جرأت پروانه و نه تاب سمندر
دعوي محبت به چه آيات توان كرد
آنجا كه منم ز اهرمن اعجاز توان ديد
و آنجا كه توئي بندگي لات توان كرد