غزل شمارهٔ ۳۲

حيف كه اوقات ما تمام هبا شد
عمر گرانمايه صرف چون و چرا شد
ما حصلي خود نداشت غير ندامت
حيف ز عمري كه صرف مهر و وفا شد
آنكه جمٰال تو ديد بي دل و دين گشت
و آنكه وصال تو يافت بي سر و پا شد
يار شد اغيار و روزگار دگر شد
روزي كافر مبٰاد آنچه به ما شد
دين و دلي داشتيم و خاطر جمعي
زلف پريشان و چشم مست بلا شد
غير نكرد آنچه ما ز خويش كشيديم
هجر نكرد آنچه روز وصل بما شد
دربدر افتاد و اختيار نماندش
از درت آنكو به اختيار جدا شد
مرگ رضي موجب ملال تو گرديد
زنده بلا بس نبود مرده بلا شد