غزل شمارهٔ ۳۵

اي كاش كه سجاده به زنار فروشند
اين طايفه دين چند به دينار فروشند
حق از طرف برهمنان است كه امروز
صد سبحه به يك حلقه زنار فروشند
ترسم كه به خاكستر گلخن نستانند
زان جنس كه اين طايف دربار فروشند
در كار دلم كرد همه عشوه چشمش
خوبان دغا مهر به اغيار فروشند
مخمور دو چشم تو رضي گشته نگاهي
كاين باده نه در خانهٔ خمار فروشند