غزل شمارهٔ ۴۳

آن روي چون ماه آن زلف چون مار
گيرم نمائي، كو تاب ديدار
خواهي كه سازي زاهد برهمن
بردار پرده بنماي رخسار
گر آن پريرو بي‌پرده بودي
ديوانه كردي ما را به يكبار
يك ره در آن رو بنگر كه بيني
نيكي بخرمن خوبي بخروار
دنيا و عقبيٰ، ما بخش كرديم
اغيار و كونين، ما و  سگ يار
اين دل ندارد پرواي گيتي
اين سر ندارد پرواي دستار