غزل شمارهٔ ۷۷

اي كاش كه بود ما نبودي
يا بنمودي هر آنچه بودي
نگشود ز كعبه در كسي را
از ما در دير را سجودي
ز افسانهٔ واعظان فسرديم
اي مطرب عاشقان سرودي
كي مرد غم تو بودم اي عشق
صد بار فزونم ار نمودي
جز دوست اگر ز دوست خواهي
در مذهب عاشقان جهودي
مجنون توام چنانكه بودم
با ما نه‌اي آنچنانكه بودي
اي دل چه به هاي هاي گريي
هوئي مگر از رضي شنودي