غزل شمارهٔ ۸۷

نه رسم دير و نه آئين كعبه ميداني
ندانمت چه كسي، كافري، مسلماني
بمال و جاه چه نازي، كه شخص نمرودي
بخورد و خواب چه سازي كه نفس حيواني
تميز نيك و بد از هم نكردنت سهل است
بلاست اينكه تو بد نيك و نيك بد داني
درين جهان ز تو حيوان بجٰان خود مانده
كه ره بسي است ز تو تا جهٰان انساني
بغير انسان هر چيز گويمت شادي
بغير آدم هر چيز خوانمت آني
چه جانور كنمت نام مانده‌ام حيران
بهيچ جانوري غير خود نميماني
چه لازم است مدارا د گر به دشمن و دوست
كنون كه گشت رضي كشتي تو طوفاني