اي پريشاني ...

مردي كه آمد از فَلق ِ سرخ
در اين دم آرام خواب رفته ،
         پريشان شد
   ويران .
و باد پراكند
بوي تنش را
           ميان خزر ،
اي سبز گونه رداي شمالي ام
              جنگل !
اينك كدام باد
بوي تنش را
مي آرد از ميانه ي انبوه گيسوان پريشانت
كه شهر به گونه ي ما
     در خون سرخ نشسته است .... ؟
آه اي دو چشم فروزان !
در رود مهربان كلامت
جاري ست هزاران هزار پرنده ،
بي تو كبوتريَم بي پر ِ پرواز ...