سروده هاي خفته ...

۱
در رودهاي جدايي ،
ايمان ِ سبز ِ ماست كه جاري است
او مي رود در دل مرداب هاي شهر
            در راه آفتاب ،
خم مي كند بلندي هر سرو سرفراز ...
۲
از خون من بيا بپوش رَدايي
من غرق مي شوم
  در برودت دعوت
اي سرزمين من ،
اي خوب جاودانه ي برهنه
قلبت كجاي زمين است
كه بادهاي همهمه را
اينك صدا زنم
            در حجره هاي ساكت تپيدن آن ؟
۳
در من هميشه تو بيداري
اي كه نشسته اي به تكاپوي خفتن من !
در من
هميشه تو مي خواني هر ناسروده را
اي چشم هاي گياهان مانده
           در تن خاك
كجاي ريزش باران ِ شرق را
       خواهيد ديد ؟
اينك
ميان قطره هاي خون شهيدم
فوج پرندگان سپيد
با خويش مي برند
غمنامه ي شگفت اسارت را
تا برج خون ملتهب بابك خرّم
آن برج ِ بي دفاع ...
۴
اين سرزمين من است كه مي گريد
اين سرزمين من است
    كه عريان است
باران دگر نيامده چندي است ،
آن گريه هاي ابر كجا رفته است ؟
عرياني ِ كشت زار را
با خون خويش بپوشان ...
۵
اين كاج هاي بلندست
             كه در ميانهٔ جنگل
           عاشقانه مي خواند -
ترانه ي سيّال سبز ِ پيوستن
      براي مردم شهر
نه چشم هاي تو اي خوبتر ز جنگل كاج
اينك برهنه ي تَبرست
با سبزي ِ درخت هياهويت ...
۶
اي سوگوار سبز بهار ،
اين جامه ي سياه معلّق را
چگونه پيوندي است
            با سرزمين من ؟
آن كس كه سوگوار كرد خاك مرا
آيا شكست
در رفت و آمد حمل ِ اين همه تاراج ؟
۷
اين سرزمين من چه بي دريغ بود
كه سايه ي مطبوع خويش را
بر شانه هاي ذوالاكتاف پهن كرد
و باغ ها ميان عطش سوخت
و از شانه ها طناب گذر كرد
اين سرزمين من چه بي دريغ بود ...
۸
ثقل ِ زمين كجاست ؟
من در كجاي جهان ايستاده ام ؟
با باري ز فريادهاي خفته و خونين
اي سرزمين من !
من در كجاي جهان ايستاده ام ... ؟