من شكستم در خود

به پشوتن آل بويه
*
من شكستم در خود
من نشستم در خويش
ليك هرگز نگذشتم از
                             پُل
كه ز رَگ هاي رنگين بسته ست كنون
                       بر دو سوي رود ِ آسودن
باور كن نگذشتم از پُل
              غرق ِ يكباره شدم
من فرو رفتم
           در حركتِ دستان تو
من فرو رفتم
در هر قدمت ، در ميدان
من نگفتم به ذوالاكتاف سلام ،
شانه ات بوسيدم
تا تو از اين همه ناهمواري
به ديار  ِ پاكي راه بري
كه در آن يكساني پيروزست ...
*
من شكستم در خود
من نشستم در خويش ...