ابريشم سياه دو چشمت

                ۱     
بر تپه ها بايست
          پريشان كن
اينك هجوم ِ فاصله ها را
اي آمده ز عمق ِ فراموشي ...
  ۲
در من عقابِ منقلبي هست
هرگز ز خستگي نرانده سخن
هرگز نگفته آري
از من مخواه فرود آيم
بگذار
روي زرديِ بابك را
هرگز به ياد نيارند ...
  ۳
در انزوا چه كسي خوابِ آفتاب ديد
تا من به انتظار بمانم
                   كنار دريچه
و در خيال پاك كبوتر
سقوط كنم ميان سياهي ...
  ۴
تنهايي عظيم نشسته برابرم
اينك
  كجاي جهان حرف مي زني
آيا همين آفتاب خسته ي شَهرم
اجاق تو را
              گرم مي كند ؟
و با هر اشاره ي دستت
دريا ميان رگم خواب مي رود
اي مخملي كه سرو
گلبوته هاي حرفِ تو را سبز مي كند ...
  ۵
از پله ها بيا
ميان نيزه هاي نور و سپيده
درياوار
نگاه منقلب را
              ويران ميانه ي دشت
دشتي كه گونه هاي سوخته اش
                           چهره ي من است
كه گيسوان به دستِ باد سپرده
دنيا ،
ميان چشم تو خفته ست ...
  ۶
ابريشم سياه دو چشمت
ياد آور شبي زمستاني است
من بي رَدا ،
بدون وحشتِ دشنه ،
شادمانه خواب مي رفتم
ابريشم سياه دو چشمت
خانه ي من است .
آن خانه اي
كه در آن خواب مي روم
               و مي ميرم ...