جنگلي ها ...

۱
قلبِ بزرگ ما
پرنده ي خيسي ست
بنشسته بردرختِ كنار خيابان
در زير ِ هر درخت
             صدها هزار برهنه ي بيدار
                           از تبر
جنگل !
اي كاش قلب ما
           مي خفت بي هراس
             بر گيسوان در هم نمناكت
اي كاش
تمام خيابان هاي شهر
             جنگل بود ...
۲
جنگل ،
گسترده در مِه و باران
اي رفيق ِسبز
بر جاده هاي برگ پوش وسيعت
بر جاده هاي پر از پيچ و تاب تو
هر روز مردي به انتظار نشسته
مردي به قامت يك سرو
                با چشم هاي ميشي ِ روشن
مردي كه از زمان تولّد
عاشقانه مي خواند
ترانه ي سيّال جنگل را
                       براي مردم شهر
مردي كه زاده ي تجمّع توست
و هيمه هاي بي دريغ تو
         او را
         در فصل هاي سرد
         ادامه ي خورشيد بوده است ...
۳
اي شير ِ خفته ،
اي خالكوبي بر سينه ي شهيد ،
بر ساعد ِ بلند راه ِ مجاهد
كاينَك متروك مانده شگفت
مَنويس
منويس با "راش" هاي جوان ،
             "اين نيز بگذرد ..."
۴
اي سبز به انديشه هاي روز
               جنگل ِ بيدار !
در سايه سار روشن نمناكِ تو
كه بوي و عطر رفاقت مي پراكند
گلگون شده ست
               چه قلب هاي تهوّر
كه سبزترين جنگل بود
شكسته ست چه دست ها
كه فشفشه مي ساخت
در سكوتِ شب هايت ...
۵
اي پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگر
جنگل ِ گسترده بر شمال
آن رُعب نعره ها
در فضاي انبوهت
آيا تناورترين درخت نيست ؟
وحشي ترين كلام ِ تو اينك
حركتِ برگ است
          بر شاخه هاي جوان ...
۶
بر شانه هاي بلندت
كه از رفاقتِ انبوه ِشاخه هاست
بر جاي ِاستوار
خاكستري نشسته
خاكستري از هر حريق
          كه جاري ست
                 در قلبِ مشتعل ما
مگذار باد پريشان كند
مگذار باد به يغما برد
                   از شانه هاي تو
خاكستري كه از عصاره ي خون است ...
۷
جنگل !
اي كتابِ شعر درختي
با آن حروف سبز مخملي ات بنويس
بر چشم هاي ابر
بر فراز مزارع متروك :
                 باران
                 باران ...