دامون ۱

به همه ي گمنامان جنگل
*
اي سبز به انديشه هاي روز
جنگل ِ بيدار
در سايه ي روشن نمناك تو
كه بوي عطر رفاقت مي پراكَند
گلگون شده ست
چه قلب هاي تهوّر
كه سبزترين جنگل بود
شكسته ست چه دست ها
كه فشفشه مي ساخت
در سكوت شب هايت ...
*
اي پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگر
جنگل ِ گسترده بر شمال
آن رُعبِ نعره ها
در فضاي درهم اَنبوهت
آيا تناورترين درخت نيست ؟
وحشي ترين كلام ِ تو اينك
                حركتِ برگ است
                      بر شاخه هاي جوان ...
*
بر شاخه هاي بلندت
كه از رفاقت انبوه شاخه هاست
                    بر جاي استوار
                    خاكستري نشسته
خاكستري از هر حريق ،
               كه جاري ست
                   در قلبِ مشتعل ما
مگذار باد پريشان كند
مگذار باد به يغما برد از شانه هاي تو
خاكستري كه از عصاره ي خون است ...
*
اي شير ِ خفته
اي خالكوبي برسينه ي شهيد
بر ساعد ِ بلند ِ راه ِ مجاهد
كاينَك
متروك مانده شگفت
منويس
منويس با "راش" هاي جوان :
             "اين نيز بگذرد ..."
جنگل !
گسترده در مِه و باران
اي رفيق سبز ،
بر جاده هاي برگ پوش بزرگت
بر جاده هاي پر از پيچ و تابِ تو
هر روز
مردي به انتظار نشسته
مردي به قامت يك سرو
با چشم هاي ميشي ِ روشن
مردي كه از زمان ِ تولّد
عاشقانه مي خواند
ترانه ي سبز جنگل
              براي مردم شهر
مردي كه زاده ي تجمّع توست
و هيمه هاي بي دريغ ِ تو
او را
در فصل هاي سرد
          ادامه ي خورشيد بوده است ...
*
جنگل !
پاك ترين رَداي طبيعت
حافظ ِ عرياني ِ زمين
اينك بگو
كه شير ديگر خداي ِ تو نيست
و عنكبوت را
فرصت آن است
كه تار تَنَد بر پنجه هاي دَرنده ...
*
اي خفته در سكوت شبانه
انبوه پريشاني ِ خزان ،
                      جنگل پنهان
صف هاي صافِ درختِ خيابان
و خط ِ سِير شغالان ِ پير
                 در تو هيچ نيست
در تو تجمّع است و راه هاي پيچاپيچ
هر جنبنده اي توان ِ فرارش هست
ناپديد شدن در سپيده دمان
از نفير  ِ وحشي ِ باروت ...
در لابه لاي تو حادثه اي ست
پنهان شدن به ژرفاي تو ، زيباست
جنگل !
تنها ترين رفيق وفادار
به انتظار كشتن دستِ شكارچي
ترجيح ِ ميوه هاي وحشي ِ چشمانت
                        بر نان ِ سوخته
                                  حرفي ست تازه و ناياب ...
*
سردار !
سردار سر و چشم پريشان ، ويران
ميان "كُما"
اينك كُماي ِ تو تنهاست
كُماي همهمه ي گرم
اجتماع ِ نَفَس ها
سردار سر و چشم پريشان ،‌ ويران
                                       ميان ِ "كُما"
در من طلوع كن
        تا جنگلي شوم ...
*
اي سوگوار ِ جدا مانده
سبز گونه رداي شمالي ام جنگل !
خفته ،
خفته سر به گريبان بدون تكلّم
مرد ِ تبر به دست ، اين قاتل رفاقتِ جنگل
                                             اعدام مي شود
با آن طنابِ طنين ِ هياهويت
در آن زمان كه مي زند از پشت
با ضربه ي تبر
بر سينه ي ستبر ِ سپيدار ...
*
جنگل !
غروب بود
وقتي صداي تبر آمد از پشت خانه ام
گفتم : "پَلت" افتاد
بنشست در خون ِ سبز ، افق ِ شب
اي ايستاده پريشان !
شوق هزار همهمه در دستهاي تو بيدار
گريان مباش در اين بهار
صدها هزار "پَلت" ِ پايدار خواهم كاشت
در قلب ناگسستني ِ برادري ِ تو ...
*
جنگل !
آيا صداي همهمه برخاست
در شهر ِ برگ ريز
آيا گرفت آتش ِ بيداد
         انبوه ِ سبز گونه ي زُلفت
در آن دقايق سرخ
كه "كوچك" ِ بزرگ
در برف هاي "ضيابر"
            چشمش نشست به سردي
و روح سبز ِ جنگلي اش
ميان قلبِ تو ويران شد
جنگل !
اي كتابِ سبز درختي
با آن حروف سبز مخملي ات بنويس
در چشم هاي ابر
بر فراز ِمزارع متروك :
                   باران
                          باران ...
*
قلبِ بزرگ ما
پرنده ي خيسي ست
بنشسته بر درختِ كنار خيابان
در زير هر درخت
صدها هزار برهنه ي بيدار از تبر
جنگل !
اي كاش قلب ما
               مي خُفت بي هراس
بر گيسوان در هم نمناك
اي كاش تمام خيابان هاي شهر جنگل بود ...