دامون ۳

اي سبز به انديشه هاي روز
                     جنگل بيدار !
در سايه ي روشن نمناك تو
كه بوي و عطر ِ رفاقت مي پراكند
گلگون شده ست
         چه قلب ها
                   كه سبزترين جنگل بود
شكسته است چه دست ها
                 كه فشفه مي ساخت
                     در سكوتِ شب هايت .
اي پناهگاه ِ خروسان ِ تماشاگر !
جنگل ِ گسترده بر شمال
آن رُعبِ نعره ها
             در فضاي ِ درهم ِ انبوهَت
             آيا تناورترين درخت نيست ؟
وحشي ترين كلام ِ تو اينك
            حركتِ برگ است
                               بر شانه هاي جوان ...
بر شانه هاي بلندت
كه از رفاقتِ انبوه ِ شاخه هاست
                         بر جاي ِ استوار
خاكستري نشسته
خاكستري از هر حريق
          كه جاري است
                  در قلبِ مشتعل ِ ما
مگذار باد پريشان كند
مگذار باد به يغما برد
            از شانه هاي تو
خاكستري كه از عصاره ي خون است ...
*
اي شير ِ خفته
اي خالكوبي بر سينه ي شهيد
بر ساعد ِ بلند ِ راه ِ مجاهد
كاينَك
متروك مانده شگفت
منويس با "راش" هاي جوان
"اين نيز بگذرد ..."
*
جنگل !
      گسترده در ِمه و باران
      اي رفيق ِ سبز
      بر جاده هاي برگ پوش ِ پر از پيچ و تابِ تو
هر روز
      مردي به انتظار نشسته
      مردي به قامتِ يك سرو
      با چشم هاي ميشي ِ روشن
مردي كه از زمان تولّد
عاشقانه مي خواند
         ترانه هاي سيّال ِ سبز ِ پيوستن
                        براي مردم شهر
مردي كه زاده ي تجمّع توست
و هيمه هاي بي دريغ تو
                     او را
                     در فصل هاي سرد
                          ادامه ي خورشيد بوده ست ...
*
جنگل !
آيا صداي همهمه برخاست
                 در شهر ِ برگ ريز ؟
آيا گرفت آتش ِ بيداد
انبوه ِ سبز گونه ي زلفت ؟
در آن دقايق سرخ
كه "كوچك" ِ بزرگ
در برف هاي "گيلوان"
چشمش نشست به سردي
و روح سبز ِ جنگلي اش
              ميان قلب تو
               ويران شد
جنگل !
اي كتابِ شعر درختي ،
با آن حروف سبز مخملي ات بنويس
                     در چشم هاي ابر
                     بر فراز مزارع متروك :
                                باران
                                باران
*
اي خفته در سكوت شبانه !
انبوه ِ پريشان ِ خزان
جنگل ِ پنهان !
صف هاي صاف درختان خيابان
و خط سِير  ِشغالان پير
                در تو هيچ نيست
در تو تجمّع است
               و راه هاي پيچاپيچ
هر زنده اي توان فرارش هست
ناپديد شدن در سپيده دمان
از نفير ِ وحشي ِ باروت
                 درهم رهايي سبزت ...
پنهان شدن به ژرف ِ تو گيراست
جنگل !
تنهاترين ِ رفيق ِ وفادار
به انتظار كُشتن دستِ شكارچي
ترجيح ِ ميوه هاي وحشي ِ چشمانت
                   بر نان ِ شهري دشمن
                   حرفي است تازه و ناياب
*
*
با گيسوان سبز تو حرفي است
از زخم
         از اين جراحتِ ويرانه هاي دل
جنگل !
         باور نمي كنم
        كه خموشانه سر به سينه ي كوهي
        و دست هاي تواناي تو
        گرماي خود فرو نهاده و تنهاست ...
اي دست هاي سبز ِ "گل افزاني"
تا آن شكفتن ، گلوله ي شكفتن
بايد كه در هجوم ِ هرزه علف ،
                 درخت بماني ...
بي سايه سار ِ جنگلي ِ تو
اين مجاهد ِ سرسخت
در تهاجم ِ دشمن
            چگونه تواند بود ؟
اي دست هاي سبز ِ "گل افزاني"
بايد درخت بماني ...
*
بالام ،
          بالام پاتاواني
آنام ،
         آنام آبكناري
گمنام ِخفته به جنگل
در آن ستيز ِ سرخ ماكلون
                 بر شما چگونه گذشت
كه پوزخند ِ حريفان
            نشست
                     در ميانه ي رود ِ سياه ِ اشك
و دست هاي ويرانگر
                  به جاي خفتن بر ماشه
                  به سمت شما استغاثه گر آمد .
بالام !
بالام پاتاواني
آنام !
آنام آبكناري
بر تپه هاي گسكره
                  ميان سنگرها
چه انتظار دور و شيريني احاطه كرد شما را
كه دلير ِ بي دلبَر
شادمانه درو كرديد
                   بي وقفه
                    گرگان هرزه دَرا را ...
در چشم هايتان
آيا خفته بود آينه ي صبح
كه دست حريفان
                در آن رنگِ خويش باخت ؟
و انگشت ها تفنگ رها كرد ... ؟
جنگل به ياد ِ فتح ِشما
                هميشه سرسبز است ...
*
بالام !
بالام پاتاواني
آنام !
آنام آبكناري
در آن ستيز ِ سرخ ِ ماكلوان
                 بر شما چگونه گذشت ؟
گلونده رود صداي ِ گام شما را
                    هنوز
                   در تداوم جاري اش زمزمه دارد ...
*مجاهدي پير ، در خيابان هاي شهر سرگردان بود حرف هايي درباره ي سرِ ِ بريده ي ميرزا كوچك خان مي زد كه آن را به تهران فرستاده بودند ...
در جنگل اين صداست :
از خون اين سر  ِ بُريده هراسانيد ؟
اي خواب ماندگان ِ خياباني !
اينك كه سر به راه ، خميده ، دو تا شديد
در اين هجوم ِ "سپيدي" ِ كاذب
رگ هايتان كجاست ؟
بايد زمين تشنه به خون شستشو دهد
             گرد ِ خزان و كهنه ي مانداب
در جنگل اين صداست :
- هميشه سبز و تپنده
- هميشه جنگل باش
*
اي چشم هاي گر گرفته ي كوچك
در گيلوان هنوز خورشيدي
در گيلوان
        كسي نخواهي يافت ...
بي ترانه كه پوشيده است
بر جنگل ِ شمال ِ ستم رفته
در اين حريق ِ زمستاني
آوازه خوان دوباره مي آيي
اندوه ما شكسته در ميان صدايت
جنگل دوباره در نگاه تو خواهد سوخت ...
اي چشم هاي گر گرفته ي كوچك
در آسمان ستاره نمي بينم
جز نام تو
كه آفتاب هر شبه ي ماست
آواز خوان
         دوباره تو مي آيي
         در هيأتي جوان و تناور
امسال ،
هزار "كوچك" ِ رزمنده
بي هيمه از تمام ِ زمستان
                    عبور خواهد كرد
جنگل به پيچ
بر تنت اي آواز
آواز ِ انقلاب
در برگ ها به ويراني ات نشين
بايد دوباره برگ
     از نوازش ِ انگشت هاي تو
در دست هاي ما حماسه بگويد
بايد دوباره درختان ترانه بخوانند
خم مي شوي درختِ شاخه شكسته !
بايد اين غرور ، غرور تبر خورده
امّا اگر بهار بخواند
آواز ِ انقلاب بخواني
هر قطره خون تو
            آخر به لوت خواهد برد
پيغام ِ سرفرازي و سرسبزي
هر قطره خون تو
           سبز خواهد كرد
         اندوه ِ مخفي ما را
خون ِ درخت
       جراحتِ  قلب ماست ...
*
جنگل !
غروب بود
وقتي صداي ضربه ي ويرانگر تبر آمد
                        از پشت "راش" ها
گفتم : "پَلت" اُفتاد
بنشست در خون ِ سبز
                                 افق ِشب
اي ايستاده پريشان !
شوق ِ هزار همهمه
در دست هاي تو بيدار
گريان مباش
در اين بهار
          صدها هزار "پَلت" ِ پايدار
                      خواهم كاشت ...
*
در قلب ناگسستني برادري ِ تو
با گونه هاي ماهتابي گلگون
لبخند فاتحانه به لب داشت
در لحظه ي گرفتن رگبار ...
با "سيد چمني" جنگل چه كرد ؟
جنگل نكرد ويرانش
جنگل رفيق و همراه او بود
                 آن جنگل خزه ...
در ناگهان ِ غروب دو چشمش
                      با پوكه ها چه گفت ؟
تنهايي ِ "چموش" و "چوخا"
و چوبدستي ِ "توسكا" ؟
با پوكه ها چه گفت ؟
تنهايي ِ تفنگ و وطن
تنهايي ِ مجاهد و جنگل ؟
*
آن "سيد خزه"
آخرين مجاهد ِ جنگل بود ...