در سبزهاي سبز ...

در زير پلكِ خيس ِ جنگل ،
در سبزهاي سبز ِ جنگل ،
"كوچك" ،
چوپان ِ تنهايي ست
كه هر غروب در نِي ،
              فرياد ِ جنگلي ها را
                        سر ريز مي كند ...
جنگل صداي گمشدگي ست ،
جنگل ،
صميم ِ وحدتِ ماست
و چشم هاي كوچك
              باور نمي كند ...
اينك صداي او
در پيچ و تاب سرد سياهكل
                   گل مي دهد .
در زير پلك هاي خيس جنگل ،
در سبزهاي سبز شمالي ام
كوچك ،
يك نام يا صداست ...
آواره ي غم نشين
هر عصر مي نوازد
         آهنگِ كهنه را
و با صداي ني لبكش
آنها
برادرانم
گل هاي هرزه را
          با خون ِ پاك خود
                      تطهير مي كنند ...