شعري براي زخم ...

اين سرخ گونه
هرگز سخن از درد
            نرانده ست ...
درون ِ آتش مي زيَد
و هراس را با او
ياراي ِ برابري نيست ...
خاموش نشسته به انتظار ،
زخم را
و گلوله را پاس مي دارد
                تا آن روز
                كز جراحت سهمگين خويش
                پرچمي برافرازد ...
*
اين سرخ گونه
خاموش نشسته به انتظار
تمامي ِ تن من ،
سرزمين ِ من است ...