در مذمت روزگار

جهان خاليست، من در گوشه زانم
مروت قحط شد، بي‌توشه زانم
اگر بودي چنان چون بود ازين پيش
بزرگي كو بدانستي كم از بيش
چرا بايستمي ده نامه گفتن؟
چو خامان درد دل با خامه گفتن؟
كي از ده نامه‌اي نامم برآيد؟
ز هر بيهوده‌اي كامم بر آيد؟
چو دريا پر گهر دارم ضميري
ولي گوهر نميجويد اميري
چون ماه از طبع من خود نور پاشد
نه او را مشتري بايد كه باشد؟
سخن را چون خريداري نديدم
به از ترك سخن كاري نديدم
خرد دورست ازين بيهوده گفتن
حديث بوده و نابوده گفتن