در ستايش خرد

اي نخستينه فيض عالم جود
اولين نسخهٔ سواد وجود
روح در مكتبت نو آموزي
ابد از مد مدتت روزي
آسمان ترا زمين سايه
آفتاب سپهر نه پايه
لنگر كشتي نفوس تويي
مسعد اختر نحوي تويي
هر كه دور از تو دور ازو نيكي
وانكه نزد تو، يافت نزديكي
نيست راه از تو تا به علت تو
بجز از بيش او و قلت تو
اندر ايجاد علت اولي
نيست بالاتر از تو معلولي
نظرت كرده تربيت جان را
يار او كرده نور ايمان را
پيش رخ بسته‌اي، ز قاف به قاف
تتق از زر نگار گوهر باف
گوش نه چرخ بر اشارت تست
كاخ هفت اختر از عمارت تست
يزك لشكر وجود تويي
قايد كاروان جود تويي
دين ز حفظ تو پايدار بود
دل ز بوي تو با قرار بود
لشكر روح را امير تويي
همه طفلند خلق و پير تويي
اي ز چرخ و سروش بالاتر
از تو گوهر نزاد والاتر
مددي ده، كه ديو رنجم داد
جان من شو، كه تن شكنجم داد
كارگاه من از تو بر كارست
تو نباشي، مرا چه مقدارست؟
سايهٔ خود مدار دور از من
مبر، اي محض نور، نور از من
به فلك راه ده روانم را
فلكي كن به علم جانم را