در صفت سراي معمور

اي همايون سراي فرخنده
كه شد از رونقت طرب زنده
طاق كسري ز دفترت كسريست
هشت جنت ز گلشنت قصريست
خاكت از مشك و سنگت از مرمر
بادت از خلد و آبت از كوثر
كوه پيموده سنگ و بر سخته
بهر فرش تو تخته بر تخته
با زر شمسهٔ تو در ياري
لاجورد سپهر زنگاري
كاشي و آجرت به هر خرده
مال قارون به دم فرو برده
گچ بام تو نه سپهر به دور
از ره كهكشان كشيده به ثور
كرده با شاخ گلبنت ز فلك
شاخ طوبي خطاب « طوبي لك»
نقشبندان كن به كنده گري
بر درت كرده عمر خود سپري
در تك اين رواق بالنده
پشت ماهي به گاو نالنده
ماه ازين طارم زمين مركز
در دم آفتابت آجر پز
صحن معمورت آستان سپهر
سقف مرفوعت آشيانهٔ مهر
چون ز سرخاب روي شاهد شنگ
داده سرخاب را جمال تو رنگ
كار سنگ از تو چون نگار شده
جام با سنگ سازگار شده