در صفت مسجد

اي گرامي بهشت مسجد نام
خلد خاصي ز روح جنت عام
شاه ديوارت، اي عمارت خير
بن و بيخ كنشت كنده و دير
از تو دين را نظام خواهد بود
در تو مهدي امام خواهد بود
نيم شب ديدهٔ مذن بام
ديده زين سوت صبح و زان سو شام
از ستونهات بيستون سنگي
وز طبقهات آسمان رنگي
به مسافر در اين سراي سرور
منبرت سدره را نموده ز دور
بتو گردون ارادت آورده
در تو گبران شهادت آورده
كرده هر شب ز گنبد نيلي
در هواي تو ماه قنديلي
زير اين قبه‌هاي خرگاهي
در عرق رفته گاو با ماهي
ز اوج مقصورهٔ تو پيش ملك
اعتراف قصور كرده فلك
از شعاع تو در شب تيره
مسجد بصره را بصر خيره
طور در طورهاي بام تو درج
قاف در كاف گنبدت شده خرج
ماه نو مرغ وقت ساعت تو
جمع كروبيان جماعت تو
دين به پشتي روي ديوارت
كرده اسباب شرك را غارت