در صفت خانقاه و مدرسه

اي در علم و خانهٔ دستور
چشم بد باد از آستان تو دور
رفته بر خط استوار عرشت
همدم خطهٔ بقا فرشت
كوه پيش درت كمر بسته
زير بارت زمين جگر خسته
برده ابداعيان كن فيكون
چارحدت ز شش جهة بيرون
در حصار تو گنبد گردان
كو توال تو همت مردان
شد سعادت طلايه بر تبريز
تا فگندي تو سايه بر تبريز
از پي ضبط سفره و خوانت
تا مهيا شود سبك نانت
آسمان گشت و كوكبي انبوه
آسيابان بر آب بليان كوه
مال تبريز خرج خوان تو نيست
بال سرخاب را توان تو نيست
هر كه رخ در رخ سپاس نهد
در جهان اينچنين اساس نهد