در تربيت اولاد

شرم دار، اي پدر، ز فرزندان
ناپسنديده هيچ مپسند آن
با پسر قول زشت و فحش مگوي
تا نگردد لئيم و فاحشه گوي
تو بدارش به گفتها آزرم
تا بدارد ز كرده‌هاي تو شرم
بچهٔ خويش را به ناز مدار
نظرش هم ز كار باز مدار
چون به خواري برآيد و سختي
نكشد محنت و زبون بختي
كارش آموز، تا شود بنده
جور كن، تا شود سر افگنده
مدهش دل، كه پهلوان گردد
تو شوي پير و او جوان گردد
گر كمانش خري، چو تير شود
ور كمر يافت، خود اسير شود
ننشيند، سفر كند ز برت
بگدازد ز هجر خود جگرت
هر دم آيد به روي او خطري
هر زمان آورند ازو خبري
مادر از اشتياق او ميرد
پدر اندر فراق او ميرد
چون هوس كرد پنجه و كشتيش
گر اجازت دهي همي كشتيش
يا به جنگيش برند و سر بدهد
يا شود دزد مال و زر بنهد
گر چه فرزند كشتهٔ تو بود
اين بلا دست‌رشتهٔ تو بود