در فضيلت بي‌خوابي

عز ناخفتن، ار تو هستي كس
نص يا «ايهاالمزمل» بس
شود از آب چشم و بيداري
بر زبان چشمهٔ سخن جاري
خواب را گفته‌اي برادر مرگ
چون نخسبي نميزني در مرگ
دل شب زنده‌دار زنده بود
قالب خفته سرفگنده بود
خواب خون در بدن فسرده كند
زندگان را به رنگ مرده كند
جز شب تيره نيست آن ظلمات
كه درو يافتند آب حياب
نشود آب زندگي ريزان
مگر از ديدهٔ سحرخيزان
شب ما تيره و دراز بود
كار ما گريه و نياز بود
گر حريفي، شبي به روز آور
رخ در آن يار دلفروز آور
ورنه هم عود ما بر آتش كن
شب ما ناخوشيست، شب خوش كن
آنكه را جسته‌اي خريدارست
تو چه خسبي؟ چون دوست بيدارست
دوست بيدار و دشمن اندر خواب
فرصت اينست، فرصتي درياب
منكرند اين حواس جسماني
دشمن، اين دوستان كه ميداني
خيز و در خواب كن مر اينان را
باز كن چشم و ديدهٔ جان را
كنج گيران به گنج روح رسند
شب‌نشينان درين فتوح رسند
تو بران گوهر، ار خريداري
نرسي جز به نور بيداري
مردم چشم شب‌نشين را نور
از در عزلتست و فكر و حضور