در صفت خاموشي

از خموشي رسيده‌اند وز سير
زكريا و مردم اندر دير
از پس نااميدي انا
اين به عيسي و آن به يوحنا
نه صدف نيز از آن دهن بستن
شد به در و به گوهر آبستن؟
غنچه كو در كشد زبان دو سه روز
هم بزايد گلي جهان افروز
گر چه پرسند كم جواب دهد
به نفس بوي مشك ناب دهد
راه مردان به خودفروشي نيست
در جهان بهتر از خموشي نيست
آنكه در شانش اين چهار آيت
آمد، او برد ره فرا غايت
جامع اين چهار شد خلوت
زان بدين اعتبار شد خلوت
تا نميري بدين چهار از خود
بر نياري دم و دمار از خود
خلوت تنگ گور مرد بود
زنده در گور نيك سرد بود
هر كرا اين چهار باشد ورد
ديو حيلتگرش نگردد گرد
نفس چون رخ به اين چهار آورد
شاخ معنيش زهد بار آورد