مثال

هم چو شمع از غمت بسوزاند
گه كشد، گاه برفروزاند
اعتبارت كند به هر مويي
بازگرداندت به هر رويي
گه سرت را بكار برگيرد
گاه پروانه بر سرت ميرد
گه بنام خودت نگار كند
گاهت از ريسمان به دار كند
گاه با شهد هم‌نشين كندت
گاه با شاهدان قرين كندت
گه به بالين مردگان باشي
گاه پيش فسردگان باشي
گاه خندي، ولي ز پنداري
گاه گريي، ولي به صد زاري
گه سرافراز و گاه پست شوي
گاه ناچيز و گاه هست شوي
گاه لافي زني ز سربازي
گاهت آن زر كه هست در بازي
گاه زهرت دهند و گاهي نوش
گه زبان آوري و گه خاموش
گاه اندر تبي و گه در تاب
گاه در بزم و گاه در محراب
چو ببيند كه هيچ دم نزني
وندران سوز و گريه كم نزني
نخوري هيچ و فيض ريزاني
خود نخفتي و خفته خيزاني
گاه در پرده‌اي چو مستوران
گه برافگنده پرده از دوران
گاه از سوز سينه در ويلي
گه ز خاصان قايم‌الليلي
سال و مه سودت از زيان باشد
دايمت خرقه در ميان باشد
عادتت كمزني و شب خيزي
روشت بخشش و گهر ريزي
در تو هر نقش را پذيرايي
متشمر به لطف و گيرايي
مؤمنان را به پيشوايي فرد
كافران را به خانه سوزي مرد
سينه پر سوز و هيچ آهي نه
ديده پر گريه و گناهي نه
بشناسد كه در روش رستي
نكند در نمودنت سستي
پرده از روي كار برگيرد
دل طريقي دگر ز سر گيرد
از چپ و راست عشق در تازد
خانهٔ عقل را براندازد
بر تو آن علمها وبال شود
عملت جمله پايمال شود
به صفت جوهري دگر گردي
مس نماند، تمام زر گردي
غيرت او بشست و شوي از تو
نهلد در وجود بوي از تو
چون ترا از تويي كند فاني
برساند به نشائت ثاني
جنبش اينجا نماند و رفتار
سخن اينجا نماند و گفتار
نه تو آن حال باز داني گفت
نزخود آن بيخودي تواني رفت
نه كسي تاب ديدنت دارد
نه كس آوار شنيدنت يارد
هر كه روي تو ديد، مست شود
وانكه بويت شنيد، هست شود
بر زمين بگذري، سما گردد
در مگس بنگري، هما گردد
متصل گردد اين اثر در ذات
هم چو تاثير مهر در ذرات
به خلافت رسي ز يك نظرش
در زمان و زمين و خشك و ترش
عشق زايد ز استقامت تو
علم روحاني از علامت تو
صاحب امر و اختيار شوي
گاه پنهان، گه آشكار شوي
گاه با قهر و سركشي باشي
گاه با لطف و با خوشي باشي
در تب و تاب عشق و ظلمت و نور
چون كه از راستي نگشتي دور
نيستي بخشدت ز تاب رخش
محو گردي در آفتاب رخش
به چنين دوست تحفه جان بايد
دل به شكرانه در ميان بايد
تو ازين عهده گر برون آيي
در نگر تا به شكر چون آيي؟
يار كن شكر با شكيبايي
تا به زينت رسي و زيبايي