دعا و ختم كتاب

يارب، اين نوبر نو آيين را
زادهٔ عقل و دادهٔ دين را
به تراز قبول نوري بخش
خاطرم را ازو سروري بخش
توشهٔ راه هوشمندان كن
قسمت مردم سخندان كن
به رخش تازه‌دار جانم را
شرمساري مده روانم را
روي او را به چشم بد منماي
به رخش چشم بي‌هنر مگشاي
بر دل اهل ذوق راهش ده
وز قبول نفوس جاهش ده
زو بر انداز پردهٔ پوشش
تا چو گوهر كنند در گوشش
مرسان باد حاسدش به ترنج
همچو گنجش رها مكن در كنج
جام جم را ز عكس او ده شرم
مجلس عاشقان بدو كن گرم
جلوه‌اي ده ز رونق و نورش
خاصه در دستگاه دستورش
شهرتش ده به كنيت سامي
مهلش در خمول گم‌نامي
مدهش جز به دست خوشخويان
گوش دارش ز سنگ بدگويان
در جهانش به لطف گردان كن
روزي دست شيرمردان كن
گر درو سهو يا خطايي هست
تو ببخشاي چون عطايي هست
ناظران را ازو حياتي بخش
اوحدي نيز را نجاتي بخش
دل او را به ذكر عادت كن
كار او ختم بر سعادت كن