طاسين محمد

نوحهٔ روح ابوجهل در حرم كعبه

سينهٔ ما از محمد داغ داغ
از دم او كعبه را گل شد چراغ
از هلاك قيصر و كسري سرود
نوجوانان را ز دست ما ربود
ساحر و اندر كلامش ساحري است
اين دو حرف لااله خود كافري است
تا بساط دين آبا در نورد
با خداوندان ما كرد آنچه كرد
پاش پاش از ضربتش لات و منات
انتقام از وي بگير اي كائنات
دل به غايب بست و از حاضر گسست
نقش حاضر را فسون او شكست
ديده بر غايب فرو بستن خطاست
آنچه اندر ديده مي نايد كجاست
پيش غايب سجده بردن كوري است
دين نو كور است و كوري دوري است
خم شدن پيش خداي بي جهات
بنده را ذوقي نبخشد اين صلوت
مذهب او قاطع ملك و نسب
از قريش و منكر از فضل عرب
در نگاه او يكي بالا و پست
با غلام خويش بر يك خوان نشست
قدر احرار عرب نشناخته
با كلفتان حبش در ساخته
احمران با اسودان آميختند
آبروي دودماني ريختند
اين مساوات اين مواخات اعجمي است
خوب ميدانم كه سلمان مزدكي است
ابن عبدالله فريبش خورده است
رستخيزي بر عرب آورده است
عترت هاشم ز خود مهجور گشت
از دو ركعت چشم شان بي نور گشت
اعجمي را اصل عدناني كجاست
گنگ را گفتار سحباني كجاست
چشم خاصان عرب گرديده كور
بر نيائي اي زهير از خاك گور
اي تو ما را اندرين صحرا دليل
بشكن افسون نواي جبرئيل
باز گوي اي سنگ اسود باز گوي
آنچه ديديم از محمد باز گوي
اي هبل ، اي بنده را پوزش پذير
خانهٔ خود را ز بي كيشان بگير
گلهٔ شان را به گرگان كن سبيل
تلخ كن خرمايشان را بر نخيل
صرصري ده با هواي باديه
«انهم اعجاز نخل خاويه»
اي منات اي لات ازين منزل مرو
گر ز منزل ميروي از دل مرو
اي ترا اندر دو چشم ما وثاق
مهلتي ، ان كنت ازمعت الفراق»