فلك عطارد - زيارت ارواح جمال الدين افغاني و سعيد حليم پاشا

مشت خاكي كار خود را برده پيش
در تماشاي تجلي هاي خويش
يا من افتادم بدام هست و بود
يا بدام من اسير آمد وجود
اندرين نيلي تتق چاك از من است
من ز افلاكم كه افلاك از من است
يا ضميرم را فلك در بر گرفت
يا ضمير من فلك را در گرفت
اندرونست اين كه بيرون است چيست؟
آنچه مي بيند نگه چون است چيست؟
پر زنم بر آسماني ديگري
پيش خود بينم جهاني ديگري
عالمي با كوه و دشت و بحر و بر
عالمي از خاك ما ديرينه تر
عالمي از ابركي باليده ئي
دستبرد آدمي ناديده ئي
نقشها نابسته بر لوح وجود
خرده گير فطرت آنجا كس نبود
من به رومي گفتم اين صحرا خوش است
در كهستان شورش دريا خوش است
من نيابم از حيات اينجا نشان
از كجا مي آيد آواز اذان
گفت رومي اين مقام اولياست
آشنا اين خاكدان با خاك ماست
بوالبشر چون رخت از فردوس بست
يك دو روزي اندرين عالم نشست
اين فضاها سوز آهش ديده است
ناله هاي صبحگاهش ديده است
زائران اين مقام ارجمند
پاك مردان از مقامات بلند
پاك مردان چون فضيل و بوسعيد
عارفان مثل جنيد و با يزيد
خيز تا ما را نماز آيد بدست
يك دو دم سوز و گداز آيد بدست
رفتم و ديدم دو مرد اندر قيام
مقتدي تاتار و افغاني امام
پير رومي هر زمان اندر حضور
طلعتش بر تافت از ذوق و سرور
گفت «مشرق زين دو كس بهتر نزاد
ناخن شان عقده هاي ما گشود
سيد السادات مولانا جمال
زنده از گفتار او سنگ و سفال
ترك سالار آن حليم دردمند
فكر او مثل مقام او بلند
با چنين مردان دو ركعت طاعت است
ورنه آن كاري كه مزدش جنت است»
قرأت آن پير مرد سخت كوش
سوره والنجم و آن دشت خموش
قرأتي كز وي خليل آيد به وجد
روح پاك جبرئيل آيد به وجد
دل ازو در سينه گردد ناصبور
شور الا الله خيزد از قبور
اضطراب شعله بخشد دود را
سوز و مستي ميدهد داؤد را
آشكارا هر غياب از قرأتش
بي حجاب ام الكتاب از قرأتش
من ز جا بر خاستم بعد از نماز
دست او بوسيدم از راه نياز
گفت رومي «ذرهٔ گردون نورد
در دل او يك جهان سوز و درد
چشم جز بر خويشتن نگشاده ئي
دل بكس ناداده ئي آزاده ئي
تند سير اندر فراخاي وجود
من ز شوخي گويم او را زنده رود»
افغاني
زنده رود از خاكدان ما بگوي
از زمين و آسمان ما بگوي
خاكي و چون قدسيان روشن بصر
از مسلمانان بده ما را خبر
زنده رود
در ضمير ملت گيتي شكن
ديده ام آويزش دين و وطن
روح در تن مرده از ضعف يقين
نااميد از قوت دين مبين
ترك و ايران و عرب مست فرنگ
هر كسي را در گلو شست فرنگ
مشرق از سلطاني مغرب خراب
اشتراك از دين و ملت برده تاب
افغاني