غزل زنده رود

اين گل و لاله تو گوئي كه مقيم اند همه
راه پيما صفت موج نسيم اند همه
معني تازه كه جوئيم و نيابيم كجاست
مسجد و مكتب و ميخانه عقيم اند همه
حرفي از خويشتن آموز و در آن حرف بسوز
كه درين خانقه بي سوز كليم اند همه
از صفا كوشي اين تكيه نشينان كم گوي
موي ژوليده و ناشسته گليم اند همه
چه حرمها كه درون حرمي ساخته اند
اهل توحيد يك انديش و دو نيم اند همه
مشكل اين نيست كه بزم از سر هنگامه گذشت
مشكل اين است كه بي نقل و نديم اند همه