نواي غالب

«بيا كه قاعدهٔ آسمان بگردانيم
قضا بگردش رطل گران بگردانيم
اگر ز شحنه بود گير و دار ننديشيم
وگر ز شاه رسد ارمغان بگردانيم
اگر كليم شود همزبان سخن نكنيم
وگر خليل شود ميهمان بگردانيم
بجنگ باج ستانان شاخساري را
تهي سبد ز در گلستان بگردانيم
به صلح بال فشانان صبحگاهي را
ز شاخسار سوي آشيان بگردانيم
ز حيدريم من و تو ز ما عجب نبود
گر آفتاب سوي خاوران بگردانيم»