غزل زنده رود

به آدمي نرسيدي ، خدا چه ميجوئي
ز خود گريخته ئي آشنا چه مي جوئي
دگر بشاخ گل آويز و آب و نم در كش
پريده رنگ ز باد صبا چه مي جوئي
دو قطره خون دلست آنچه مشك مينامند
تو اي غزال حرم در ختا چه ميجوئي
عيار فقر ز سلطاني و جهانگيري است
سرير جم بطلب ، بوريا چه مي جوئي
سراغ او ز خيابان لاله ميگيرند
نواي خون شدهٔ ما ز ما چه ميجوئي
نظر ز صحبت روشندلان بيفزايد
ز درد كم بصري توتيا چه ميجوئي
قلندريم و كرامات ما جهان بيني است
ز ما نگاه طلب ، كيميا چه مي جوئي