خطاب به اقوام سرحد

اي ز خود پوشيده خود را بازياب
در مسلماني حرامست اين حجاب
رمز دين مصطفي داني كه چيست
فاش ديدن خويش را شاهنشي است
چيست دين؟ دريافتن اسرار خويش
زندگي مرگ است بي ديدار خويش
آن مسلماني كه بيند خويش را
از جهاني برگزيند خويش را
از ضمير كائنات آگاه اوست
تيغ لا موجود «الا الله» اوست
در مكان و لامكان غوغاي او
نه سپهر آواره در پهناي او
تا دلش سري ز اسرار خداست
حيف اگر از خويشتن ناآشناست
بندهٔ حق وارث پيغمبران
او نگنجد در جهان ديگران
تا جهاني ديگري پيدا كند
اين جهان كهنه را برهم زند
زنده مرد از غير حق دارد فراغ
از خودي اندر وجود او چراغ
پاي او محكم به رزم خير و شر
ذكر او شمشير و فكر او سپر
صبحش از بانگي كه برخيزد ز جان
ني ز نور آفتاب خاوران
فطرت او بي جهات اندر جهات
او حريم و در طوافش كائنات
ذره ئي از گرد راهش آفتاب
شاهد آمد بر عروج او كتاب
فطرت او را گشاد از ملت است
چشم او روشن سواد از ملت است
اندكي گم شو به قرآن و خبر
باز اي نادان بخويش اندر نگر
در جهان آواره ئي بيچاره ئي
وحدتي گم كرده ئي صد پاره ئي
بند غير الله اندر پاي تست
داغم از داغي كه در سيماي تست
مير خيل ! از مكر پنهاني بترس
از ضياع روح افغاني بترس
ز آتش مردان حق مي سوزمت
نكته ئي از پير روم آموزمت
«رزق از حق جو ، مجو از زيد و عمر
مستي از حق جو ، مجو از بنگ و خمر
گل مخر گل را مخور گل را مجو
زانكه گل خوار است دائم زرد رو
دل بجو تا جاودان باشي جوان
از تجلي چهره ات چون ارغوان
بنده باش و بر زمين رو چون سمند
چون جنازه ني كه بر گردن برند»
شكوه كم كن از سپهر لاجورد
جز به گرد آفتاب خود مگرد
از مقام ذوق و شوق آگاه شو
ذره ئي؟ صياد مهر و ماه شو
عالم موجود را اندازه كن
در جهان خود را بلند آوازه كن
برگ و ساز كائنات از وحدتست
اندرين عالم ، حيات از وحدت است
در گذر از رنگ و بوهاي كهن
پاك شو از آرزوهاي كهن
اين كهن سامان نيرزد با دو جو
نقشبند آرزوي تازه شو
زندگي بر آرزو دارد اساس
خويش را از آرزوي خود شناس
چشم و گوش و هوش ، تيز از آرزو
مشت خاكي لاله خيز از آرزو
هر كه تخم آرزو در دل نكشت
پايمال ديگران چون سنگ و خشت
آرزو سرمايهٔ سلطان و مير
آرزو جام جهان بين فقير
آب و گل را آرزو آدم كند
آرزو ما را ز خود محرم كند
چون شرر از خاك ما بر مي جهد
ذره را پهناي گردون ميدهد
پور آزر كعبه را تعمير كرد
از نگاهي خاك را اكسير كرد
تو خودي اندر بدن تعمير كن
مشت خاك خويش را اكسير كن