بر مزار شهنشاه بابر خلد آشياني

 
بيا كه ساز فرنگ از نوا بر افتاد است
درون پردهٔ او نغمه نيست فرياد است
زمانه كهنه بتان را هزار بار آراست
من از حرم نگذشتم كه پخته بنياد است
درفش ملت عثمانيان دوباره بلند
چه گويمت كه به تيموريان چه افتاد است
خوشا نصيب كه خاك تو آرميد اينجا
كه اين زمين ز طلسم فرنگ آزاد است
هزار مرتبه كابل نكوتر از دهلي است
كه آن عجوزه عروس هزار داماد است
درون ديده نگه دارم اشك خونين را
كه من فقيرم و اين دولت خدا داد است
اگرچه پير حرم ورد لااله دارد
كجا نگاه كه برنده تر ز پولاد است