در بيان رياضت فرمايد

يكي دلقي و دو نان و سجاده
چو دانا گوشهٔ عزلت فتاده
بترك جمله بايداكردي يار
ارادت را نشايد جز كه اينكار
بدان اي طالب راه سعادت
كه آمد اصل كارت با سه عادت
نخستين آنكه اندك خوار گردي
اگر پرخور شوي پر خوار گردي
دوم كم گوي تا گردي سلامت
كه پرگوئي بسي دارد ملامت
سيم كم خسب تا كاهل نگردي
كه از كاهل نيايد هيچ مردي
تو دايم اين سه عادت را نگهدار
سعادت بر تو بگشايد همه كار
كه تا يابي در اين ره اجتهادي
همي كن دائماً با خود جهادي
بجد و جهد و سعي و طاقت خويش
خورش از خود بگير اي مرد درويش
خورش چون از وجودت پاك باشد
خورنده رهرو و چالاك باشد
خورش در راه تو اصل تمام است
ز خوردن كار هركس بانظام است
خورش را اصل راه كار دين دان
خللها ازخورش آمد يقين دان
هران تن كو بشبهت پرورش كرد
هر آن آفت كزو آيد خورش كرد
كه تا يابي تو ذوقي از طريقت
شود مكشوف بر جانت حقيقت
ز تقوي جامهٔ ايمان خود دوز
كه تا عريان نماني اندرين روز
چو با شرع تو تقوي يار نبود
بنزد خاصگانت بار نبود
اگر خواهي كه باشي رهرو تيز
ز پيش مال و جاه خويش برخيز
چو اندر بند مال و قيد جاهي
نيابي هيچ مقصودي كه خواهي
سر موئي مشو خارج از آداب
كه تا بيدار گردد بختت ازخواب