بخش ۱۶

بگويم با او سر عدل اي دوست
اگر داني طريق عدل نيكوست
كسي را عدل باشد اندر اين راه
كه او باشد ز اصل كار آگاه
گزيند او طريق مصطفي را
بداند در حقيقت مرتضي را
شريعت را شعار خويش سازد
طريقت را دثار خويش سازد
حقيقت را مقام قرب داند
وجود خود بدين منزل رساند
عدالت اين بود كاگاه باشي
بمعني بر طريق شاه باشي
عدالت آن بود كانرا بداني
چه باشي مبتلا او را بخواني
عدالت آن بود اي مرد آگاه
كه برداري وجود خويش از راه
عدالت آن بود اي يار انوار
كه باشد در دل تو حبّ حيدر
عدالت آن بود گر راز جوئي
سخن جز حيدر صفدر نگوئي
عدالت آن بود گر راز بيني
كه در كونين جز حيدر نه بيني
عدالت آن بود گر خنده باشي
ميان عارفان فرخنده باشي
عدالت آن بود گر راه جوئي
طريق ملت آن شاه جوئي
تو عادل دان كه دارد حب حيدر
مطيع مرتضي باشد چو قنبر
تو عادل دان كه راه مرتضي رفت
نه همچون جاهلان راه خطا رفت
اگر داني علي را عادلي تو
وگر نه در حقيقت جاهلي تو
اگر عادل شوي بر راه باشي
كه در ملكش بود چه دادخواهي
اگر تو عدل ورزي زنده باشي
ميان عارفان فرخنده باشي
ترا گر عدل باشد راه جوئي
حقيقت مظهر الله جوئي
بخواه از عدل هر چيزي كه خواهي
نهي از عدل بر سر تاج شاهي
ز جهل جاهلان اين سر نهان كن
ولي نزديك دانايان عيان كن
چه دارد اين جهان اغيار بسيار
تو از اغيار سرّ خود نگهدار
بود هفتاد و سه ملت بعالم
يكي را دين حق باشد مسلم
دگر هفتاد و دو اغيار باشند
نه ايشان در خور اسرار باشند
بگفت منصور سر لو كشف را
عيان مي‌كرد سرّ من عرف را
شنودي جاهلان با او چه كردند
چه ناداني به آن حق گو كه كردند
اگر من باز گويم اي برادر
جهان زير و زبر گردد سراسر
نگو دانم همه اسرارها را
طريق مصطفي و مرتضي را
باسرار معاني راه بينم
ولي اين ره بسوي شاه بينم
درون پرده دل راز دارد
در رحمت برويم باز دارد
نكو بينم همه اسرار حيدر
بود نور دلم ز انوار حيدر
درون پردهٔ دل مهر حيدر
ز مهوش خانهٔ دل شد منور
درون پردهٔ دل شاه باشد
حقيقت از همه آگاه باشد
موانع از دل خود دور گردان
كه تا بيني تو در دل نور يزدان
بود نزديك او اما تو دوري
نمي‌بيني به چشم دل چه كوري
درون پردهٔ دل اوست مستور
كه مي‌گويد اناالحق همچو منصور
درون پردهٔ دل شهرياريست
مرا جز عشق او ديگر چه كاريست
درون دل چه خالي شد ز اغيار
نماند در دل تو غير آن يار
پس آنگاهي بنورش محو ماني
بماني در بقايش جاوداني
دگر پرسي بيان بحر و قطره
بگويم فاش تا يابي تو بهره