بخش ۲۴

بتو اين سر مشكل باز گويم
ز عشق و منزل او راز گويم
مقام عشق باشد در همه جا
و از او خالي نباشد هيچ مأوا
مقام او زمين و آسمانست
مقام او فراز لامكانست
مقام او بود اندر دل و جان
بنور عشق باشد زنده انسان
بهر جائي كه باشي درحضور است
ولي نادان ز سر عشق دور است
ز سر او اگر آگاه باشي
بهر دو كون بيشك شاه باشي
چه منزل اندرون جان كند عشق
هزاران خانمان ويران كند عشق
بجز عشق از درون جان بدر كن
بسوي قرب وحدت تو گذر كن
بشوقش ساز ويران خانهٔ تن
دو عالم را تو پشت پاي ميزن
ز هجرانش چرا رنجور باشي
بنان و شربت و انگور باشي
تو تن پرور شوي از چرب و شيرين
نمي‌داني طريق ملت و دين
تن تو هست بيشك دشمن تو
بلاي جان تو باشد تن تو
كسي دشمن نه پرورده است هرگز
همي كن از وجود خويش پرهيز
بكوي عشق جانان كي رسي تو
كه گلخن تاب تن همچون خسي تو
گذر كن در لباس گلخن تن
چه مردان در ره عشقش قدم زن
بمنزلگاه عشقش عاشقانند
سراسر عاشقان عارفانند
چه با خود عشق را همخانه يابي
درين ره عقل را ديوانه يابي
ميان عاقلان صورت پرستي
ميان عاشقان شوقست و مستي
درين ره عاقلان بيگانه باشند
درين ره عاشقان ديوانه باشند
ميان عاقلان زهر است و فرياد
ميان عاشقان مستي و بيداد
ميان عاقلان زهد و نماز است
ميان عاشقان راز و نياز است
ميان عاقلان تكرار باشد
ميان عاشقان اسرار باشد
ميان عاقلان تقليد باشد
ميان عاشقان توحيد باشد
ز عشاقان شنيدم سر توحيد
گذشتم از ميان عقل و تقليد
سبق از عاشقان دين بياموز
چه عود از آتش عشقش همي سوز
ز اسرارش اگر آگاه گردي
هميشه مقبل درگاه گردي
درين درگه هميشه عاشقانند
كه هر دم جان به جانان برفشانند
به ظاهر عشق را درگاه باشد
نه هر كس را بدرگه راه باشد
اگر خواهي كه ره يابي بدرگاه
بعشق مرتضي ميباش همراه
ز عشق مرتضي گردي همه نور
اناالحق گوئي و گردي تو منصور
ز عشق مرتضي باشي سليمان
دهي بر جن و انس و طير فرمان
ز عشق مرتضي اسرار داني
بيابي زندگاني جاوداني
ز عشق مرتضي يابي تو بهره
روي در بحر وحدت همچو قطره
ز عشق مرتضي درويش باشي
بنزد جاهلان خاموش باشي
ز عشق مرتضي در باز جان را
وداعي كن همه ملك جهان را
ز عشق مرتضي گر در خروشي
ز دستش شربت كوثر بنوشي
ز عشق مرتضي خورشيد باشي
حقيقت زندهٔ جاويد باشي
ز عشق مرتضي عطار باشي
مطيع حيدر كرار باشي
نشسته عشق او با جان عطار
بگويم سر او را بر سر دار
دگر از من ز پير راه پرسي
سخن از مظهر الله پرسي