در فضيلت اميرالمؤمنين حسين عليه السلام

امامي كافتاب خافقينست
امام از ماه تا ماهي حسينست
چو خورشيدي جهان را خسرو آمد
كه نه معصوم پاكش پس رو آمد
چو آن خورشيد اصل خاندانست
بمهرش نه فلك از پي روانست
چراغ آسمان مكرمت بود
جهان علم و بحر معرفت بود
بهمّت هر دو عالم كم گرفته
ولي نورش همه عالم گرفته
رخ او بود خورشيد الهي
شبي تاريك، مويش از سياهي
كسي كو آفتاب و شب بهم خواست
حسن آن از حسين آمد بهم راست
امام ده و دو حق كرد قسمت
كه هر يك پردهيي سازد ز عصمت
ده و دو پرده زان آمد پديدار
حسيني بود امّا پردهيي زار
ببر داين راه او گر مبتلا بود
ولي خونريز او در كربلا بود
اگر هستي تو اهل پردهٔ راز
ازين پرده بزاري ميده آواز
بسي خون كردهاند اهل ملامت
ولي اين خون نخسبد تا قيامت
هر آن خوني كه بر روي زمانهست
برفت از چشم و اين خون جاودانهست
چو ذاتش آفتاب جاودان بود
ز خون او شفق باقي ازان بود
چو آن خورشيد دين شد ناپديدار
در آن خون چرخ ميگردد چو پرگار