در فضيلت امام شافعي

كسي كو ابن عمّ مصطفي بود
امامت در دو كون او را روا بود
دو ابن عم رسول حق چنان داشت
كه دينش از هر دو نور جاودان داشت
ز ابن مطلّب برخاست امامت
چنانك از ابن عبّاسش خلافت
اگر اهل طريقت صد هزارند
وگر صد، جز طريق او ندارند
يقينم شد كه او سلطان جيشست
دليلم، الامية من قريشست
چو دين صدر عالم بايدم داشت
قريشي را مقدّم بايدم داشت
دلش تا پيشگه چون بي حسابست
كتاب امّتش اُمّالكتابست
اگر روزي بدريا راه يابد
شود گمنام، بحر آنگاه يابد
چو او در دين پيغمبر فرو شد
بجاي او نشست آن بحرو او شد
چو آن دريا بجاي خود روان يافت
قريشي و محمّد نام ازان يافت
محمّد بر زبان او گهر شد
چنان كانجا سخن حق بر عمر شد
اگر او محو پيغامبر نبودي
حديث و آيتش همبر نبودي
حديث آن بجاي اين چو برخاست
شد از صاحب حديثي قامتش راست
قريشي جدّو ادريسش اَب آمد
طريقت از بهشت اين مذهب آمد
چو اين مذهب بنا داده به ادريس
بهشتش نقد دان اعداش ابليس
نبي بنهاد گنجي جمله رحمت
بحصهٔ بوحنيفه كرد قسمت
درآمد شافعي آن گنج عالي
چو ديد الحق براو افشاند حالي
گرت از مهر كوفي حاصلي نيست
چو بوفت جز خرابي منزلي نيست
چو داري شافعي و بوحنيفه
تويي هم مالك دين هم خليفه
وگر اين داري امّا آن نداري
دلي داري وليكن جان نداري
چو ايشانند هردو چشم، دين را
بنه سر اين دو چشم راه بين را
اگر اين هر دو را باهم نداري
تو يك عالم ز دو عالم نداري
چه ميگويي كه هر دو در مقابل
يكي اندو دو ميبيني تو احول
اگر زيشان تو در دل خشم داري
دو چشمت كوربين گر چشم داري