وداع هرمز پير را و رفتنش بجانب روم

بآخر خسرو از وي ره نشان خواست
وداعش كرد و ميشد بر نشان راست
چو القصه از آنجا دركشيدند
بكوه و آب و جسري در رسيدند
دهي خوش بود صحرا و سر كوه
دهي پر نعمت و خلقي بانبوه
سوي ده رفت با ياران بهم شاه
بخواست از اهل ده يك مرد همراه
كه تا رهبر بود در راه او را
كند از نيك و بد آگاه او را
چو خورشيد آسيا سنگ زراندود
ز زير آسياي چرخ بنمود
هزاران دانه داشت آن توتيا رنگ
بيكبار آس كرد آن آسيا سنگ
سپيدي روز ميداني چراتافت
كه روي روز گرد آسيا يافت
بآخر شهريار وجمع ياران
روان گشتند چون از ميغ باران
چو روز ديگر آن ايوان نه طاق
منور شد ز نور شمع آفاق