در صفت موي

الا اي موي مشكين رنگ آخر
شدم مويي نيم از سنگ آخر
الا اي مشكموي افتادهام من
چو موي تو بروي افتادهام من
منم چون موي تو در چين نشسته
تو در رومي كمر بر موي بسته
چو مويي گر رسم اي دوست با تو
برون آيم چو موي از پوست با تو
چومويت مشكبار آمد سفر كن
سحرگه بر صبامويي گذر كن
مرا مويي ز حال خود خبر ده
ز مويت مژدهٔ باد سحرده
مرا از خود سر مويي كن آگاه
كه چون موي توام افتاده در راه
بچشم آمد سر مويي فراقم
چو موي ابرويت، پيوسته طاقم
چو مويم، در غم آن موي مشكين
بمويي در نميايد ترا اين
چو موي از من بپشت افتادهيي باز
مكن اين سركشي چون مويت آغاز
اگر يك موي تو بينم ز سويي
بسر پيش تو بازآيم چو مويي
اگر يك موي برگويم ز دردم
چو مويي در ربايد باد سردم
چو مويي زان بچشمت در نيايم
كه در چشم تو مويي مينمايم
چو مويي گشتم و چه جاي مويست
كه از مويي كمم اين را چه رويست
تنم گر چه چو مويي مينمايد
ولي با تو بمويي درنيايد
چو مويي شد تن من از نزاري
بمويي مينيابم از تو ياري
بمويي گر ز تو ياريم بودي
چو مويت كي نگونساريم بودي
بمويي دل ده اين بيخويشتن را
كه قوّت باشد از مويي رسن را
اگر باشي بمويي دستگيرم
برون آري چو مويي از خميرم
چو موي تو به پا افتاده‌ام پست
سر مويي سزد گر بر نهي دست
منم مويي بكوهي غم گرفتار
چنين مويي نگر زير چنان بار
چو مويت كي بتو خواهم رسيدن
كه مويي كوه نتواند كشيدن
ز باريكي، بمويي نيست زورم
كه من مويي ميان بسته، چو مورم
ره عشق تو باريكست چون موي
چو مويي، من بمويي كردهام روي
ز تو مويي نخواهم گشت آگاه
چگونه موي برمويي برد راه
بمويي گر ببندي بندبندم
نيم قادر كه مويي بركشندم
تن من گر نه كم از موي بودي
مرا نيروي مويي روي بودي
چو مويي شد تنم از ناتواني
ترا زين موي كي باشد نشاني
سر مويي اگر در شانه داري
من آن مويم كه داري يا نداري
چو مويي كردهام بيتو تن از تو
چو موي تو شكن دارم من از تو
چو مويي سركشي پيوست بر من
فرو بندي بمويي دست بر من
چو موي، اينكار را رويي ندارم
كه زور بازوي مويي ندارم
بمويي مانم از زاري كنون من
سر مويي ز سر كردم برون من
اگر من همچو مويي تن نمايم
چو موي از زير پيراهن نمايم
چو مويي گر بپيراهن برافتم
ز هر مويي بسرگردن برافتم
چنان زارم كه ازمويي بصد روي
بهر مويي كه دارم كي برم بوي
چو مويي بيتو زار و مستمندم
بتو آويخته چون مو ببندم
دلم مويي نپيچد از بَرِتو
بمويش ميكشم تا بر دَرِ تو
چو موي تو دلم را نيست در دست
بمويي مينگردد اين دل مست
چو از موييست دل شوريدهٔ من
چو مو از سر برون شد ديدهٔ من
اگر دربندم آري همچو مويت
چو مويي سر نهم بر خاك كويت
چو مويي گر ببرّي سر بهيچم
چو مويت سر ز خطّ تو نپيچم
نپيچم سر ز موي تو بسويي
كه دل آويختست از تو بمويي
اگر چون موي سر پيچد دل از تو
چو مويش بند آيد حاصل از تو
ندارم من چو موي تو سَرِ خويش
كه چون موي تو ميافتم پس و پيش
اگر چون موي در تابم كني هيچ
نپيچم سر چو موي از تاب و از پيچ
چو مويت گر دراندازي برويم
نيايم بر تو بيرون همچو مويم
چو يك موي توام به از دو عالم
نيارم ديد يك مو از سرت كم
چو مويي بر نميگيري بهيچم
چگونه همچو مويي بر تو پيچم
گرت از من چو مويي سر نگردد
پس از من با تو مويي در نگردد
تو كي باشي چو من چون موي در بند
كه با كس نيستت چون موي پيوند
چه گر آيي مراچون موي بيني
چو موي مژّه بر چشمم نشيني
نگردد از تو مويي كم اگر تو
سر مويي كني بر من گذر تو
چو مويي در سياهي ماندهام من
ز موي مژّه خون افشاندهام من
چو موي مژّه سرتيزي كن آخر
بمويي قصد خونريزي كن آخر
همي خواهم من سرگشته چون موي
چو موي مژّه با تو روي در روي
گرفته موي تو مست اوفتاده
چو موي مژّه لب بر هم نهاده
ز دستم تا برفت آن موي چون شست
چو موي مژّه برهم ميزنم دست
اگر مويي بود باقي ز عالم
رسيم آخر چو موي مژّه باهم
همي بافم هزاران حيله چون موي
مگر مويي ز تو بنمايدم روي
چو مويم گر فرود آري بر خويش
چو مويت بر تو اندازم سر خويش
چو مويي پيش تو بر فرق آيم
ميان خون چو مويي غرق آيم
منم چو موي بي آن روي مانده
بسي سرگشته تر از موي مانده
چو مويت دور از روي توام من
بسر گرداني موي توام من
چو مويت تا كي اندر بند چينم
چو موي خويش بنشان بر زمينم
اگر چون موي گرد تو بر آيم
چو مي از شادي آن بر سر آيم
منم مويي شده از عشق رويت
تويي در پايم افگنده چو مويت
چو افگندي مرا چون موي در پاي
بيار آن موي تا برخيزم از جاي
گرم موي تو دست آويز گردد
چو موي اين خسته دل سر تيز گردد
منم يك موي با صد عيش ناخوش
ز بهر تو بهر مويي بلاكش
چو مويم بي رخت افتاده در شست
بمانده همچو مويي درهم و پست
تنم بي روي تو مانند مويست
چو مويم بيتو كارم پشت رويست
چو مويي هجرت آرد روي بر من
همي با تيغ خيزد موي بر من
چو از موي دو تاي تو جدايم
چو مويت مانده با پشت دوتايم
من چون موي را كس غمخوري نيست
غمم را همچو موي تو سري نيست
سيه بيتو چو مويم عالم از تست
بهر مويي مرا گويي غم از تست
سر موييست جمعيّت ز رويت
ازان بيتو پريشانم چو مويت
چو موي افتادهام بر روي پيوست
كه مي ندهد مرا مويي ز تو دست
اگر مويي شود پيراهن تو
ندانم بود مويي بر تن تو
چومويي چند گرداني بخونم
كه چون مويي نميپرسي كه چونم
چو مويي تا دلم بشكافتي تو
چو موي من ز من سر تافتي تو
تن من همچو مويي چند داري
چو مويم تابكي در بندداري
چو مويم كردي و خونم بخوردي
وليك از جور مويي كم نكردي
چو مويي گشتهام بنماي رويي
ترا كمتر بود اين غم بمويي
منم مويي ره عالم گرفته
تويي مويي ز عالم كم گرفته
چو بي موي تو اي سركش بماندم
چو مويت پاي بر آتش بماندم
ز من تا مرگ مويي در ميانست
نگه كن درتنم كان موي آنست
اگرچه همچو مويي ناتوانم
چو موي لقمه بر چشمت گرانم
چو موي تو كجا برسر نشينم
كه چون مويم نشاندي بر زمينم
مرا گرچه بمويي راه هم نيست
ز بيداد توام يك موي كم نيست
بر اين بيدل بمويي خواب بستي
چو موي خود وفا بر هم شكستي
وفانيست ازتو مويي روي هرگز
ز ناخن برنيايد موي هرگز
وفانايد سر مويي ز سر مست
نيايد موي بيرون از كف دست
منم مويي كه خون گريم زرشكت
ترا خود تر نشد مويي ز اشكت
ز سودا پختن تو موي بردم
سر مويي مكن صفرا كه مردم
مكن بر موي صفرا، زين چه خيزد
مكن چون موي ازان صفرا بريزد
شدم مويي مبادا كينت بامن
كه مويي درنگيرد اينت با من
چراگفتي چو مويي هيچ هيچي
چو مويت تا كي آخر پيچ پيچي
چو مويي من نيم باتو بزاري
چو مويي بر زمينم كش بخواري
چو مار موي پيچانت اي سبك روح
دلم را كرد از يك موي مجروح
چو مويي گشتم از رنج جراحت
چگونه موي داند رنج و راحت
ز تو قسمم بود مويي وفا بوك
كه تا دارم چو موي قندزت سوك
اگر يابم بموي قندزت راه
خوشت در بركشم چون موي روباه
اگر چون موي شد روز سپيدم
سر مويي بتو ماندست اميدم
سر من گوي كن اي مشكمويم
كه مويت بس بود چوگان گويم
اگر سر دركشم زآن موي در چشم
سر من باز بر چون موي بر چشم
چو هجرت كرد چون مويي نزارم
ز تو بس باد مويي يادگارم
اگر دارم بمويي بيتو رويي
هنوزم چون جنب خشكست مويي
يكي كردم دو مويت ز ارزويت
كه تا با تو يكي گردم چو مويت
چو موي آوردهيي با هيچم آخر
چو موي تو بتو برپيچم آخر
اگر درچاهم و موي تو بر ماه
بسم مويت رسن اي يوسف چاه
وگر بر ماهي و موي تو برخاك
بست مويي كند اي عيسي پاك
ز مويي نيست گفتن پيش ازين روي
كه درتو مينگيرد يكسر موي
چو يك مويم من از صد روي بيتو
چو صفرا ميشكافم موي بيتو
ز من تا موي تو چون موي سرتافت
دلم در شرح مويت موي بشكافت
بهرمويي گرم بودي زباني
نبودي هيچ موي بي فغاني
بدين هر بيت مويي ميشكافم
كه در هر بيت مويي ميببافم
چو در باريكي يك تار مويم
سخن باريكتر از موي گويم
سخن ميراند ازمويي بصد روي
بيا گر ميببيني موي در موي
چو من مويي شدم در نوك خامه
پريشان شد چو مويي خط نامه
ز تو چون نيست مويي حصّهٔ من
چو موي تو دراز اين قصّهٔ من
سر مويي اميدم گر نبودي
مرازان سر چو موي اين سر نبودي
دراميدت تنم چون موي پيوست
سر مويي فرو نگذارد از دست
ميان ما اگر يك موي ماندست
چو موي اين كار را صد روي ماندست
گسسته كي شود اين موي هرگز
خود اين مويي نداردروي هرگز
ميان ماست مويي در ميانه
ميان تست آن موي اي يگانه
ميان ما فلك مويي بسنجد
كه گر خود موي گردد در نگنجد
چو مويت هركه او زير و زبر نيست
ازين سرّش سر مويي خبر نيست
ز مويي چند گويم بيش ازين نيز
كه ازمويي نيايد بيش ازين چيز
بسي گفتم ز موي ايماه اكنون
بسر بردم چو مويت راه اكنون
بسي گفتم ز موي مشكبارت
بيك يك موي، صد صد جان نثارت