رفتن مرغان بحضرت سليمان علي نبينا و آله و عليه السلام و شكايت نمودن از بلبل

شنيد ستم كه در دور سليمان
كه بد ديو و پري او را بفرمان
نشسته بود روزي بر سر تخت
سعادت ياور و اقبال با تخت
شدند مرغان بدرگاه سليمان
بر آورده ز دست بلبل افغان
بناليدند چو ناي و مي زدند چنگ
گهي بر سر گهي بر سينهٔ تنگ
چو بگشادند همه منقار آمال
بسي بر خاك ماليدند پر و بال
ز بلبل جمله مي‌كردند شكايت
همي گفتند هر يك در حكايت
هر آن رازي كه در دل مي‌نهفتند
سليمان را يكايك باز گفتند
ز بلبل جمله مي‌كردند شكايت
همي گفتند هر يك در حكايت
خطيب مرغها مرغي نزار است
نهاده منبرش بر شاخسار است
لئيمي ترش روي و پر فغانست
وليكن مرغكي شيرين زبانست
نمي‌بندد دمي شيرين نفس را
نمي‌گيرد به چيزي هيچ كس را
هميشه جامهٔ بي رنگ پوشد
ريا و زرق و هستي مي‌فروشد
به صد دستان زهر دستي سرآيد
چوهنگام بهار و گل درآيد
چوديگي بر سر آتش به جوش است
نمي‌خسبد همه شب در خروش است
همي‌نوشد شراب آب انگور
همي نالد به زاري همچو طنبور
ز خامي مي‌زند آن قلتبان خوش
كه خام آوازه دارد پخته خاموش
چو چشمش گريد آهش كلّه بندد
دهان گل بر او حالي بخندد
قدش پست است و بانگش بس بلند است
خداوندا كه او را حيله چنداست
ندارد صبر و باشد بي قرار او
كند از شوق خود را آشكار او
ندارد يك زمان ذوق و حضوري
ز درد عشق هست او ناصبوري
نه بيند هيچ كس رخسارهٔ او
بجز گل كو بود غمخوارهٔ او
وگر نه اختيار از دست بستان
بده ما را خلاص از دست مستان