(۲) حكايت مرد نمازي و مسجد وسگ

شبي در مسجدي شد نيك مردي
كه در دين داشت اندك مايه دردي
عزيمت كرد آن شب مردِ دلسوز
كه نبوَد جز نمازش كار تا روز
چو شب تاريك شد بانگي برآمد
كسي گفتي بدان مسجد درآمد
چنان پنداشت آنمرد نمازي
كه هست آن كاملي در كارسازي
بدل گفتا چنين جائي چنين كس
براي طاعت حق آيد و بس
مرا اين مرد نيكو هوش دارد
نماز و طاعتم را گوش دارد
همه شب تا بروزش بود طاعت
نياسود از عبادت هيچ ساعت
دعا و زاري بسيار كرد او
گهي توبه گه استغفار كرد او
بجاي آورد آداب و سُنن را
نكو بنمود الحق خويشتن را
چو صبح صادق از مشرق برآمد
وزان نوري بدان مسجد درآمد
گشاد آن مرد چشم آنجا نهفته
يكي سگ بود در مسجد بخفته
ازان تشوير خون در جانش افتاد
چو باران اشك بر مژگانش افتاد
دلش بر آتش حجلت چنان سوخت
كه از آه دلش كام و زبان سوخت
زبان بگشاد گفت اي بي ادب مرد
ترا امشب بدين سگ حق ادب كرد
همه شب بهرِ سگ در كار بودي
شبي حق را چنين بيدار بودي
نديدم يك شبت هرگز باخلاص
كه طاعت كردي از بهر خدا خاص
بسي سگ بهتر از تو اي مرائي
ببين تا سگ كجا و تو كجائي
ز بي شرمي شدي غرق ريا تو
نداري شرم آخر ازخدا تو
چو پرده برفتد از پيش آخر
چه گوئي با خداي خويش آخر
كنون چون پايگاهِ خود بديدم
اميد از كارِ خود كلّي بريدم
ز من كاري نيايد در جهان نيز
وگر آيد سگان را شايد آن نيز
چرا خواهي حريف ديو بودن
ز نقش و از صفت كاليو بودن
ازين ظلم آشيان ديو بگريز
وزين زندانِ پر كاليو بگريز
چه مي‌خواهي ازين دجّال با نان
چه مي‌جوئي ازين مهدي نمايان
ترا چون دشمني از دوستانست
خسك در راه تو از بوستانست
بسي دجّالِ مهدي روي هستند
كه چون دجّال از پندار مستند
پي دجّال جادو چند گيري
نه وقت آمد كه آخر پندگيري
اگر آخر زمان زين ناتمامي
پي دجّال گيرد هفت گامي
چنين نقلست از دانندهٔ راز
كه نتواند كه زو گردد دمي باز
متابع گردد او را در همه حال
بماند جاودان در خيلِ دجّال
كسي كو هفت گامي كان نه دينست
پي دجّال برگيرد چنين است
كسي هفتاد سال از مكر و تلبيس
نهد گام اي عجب بر گامِ ابليس
چو ابليسست دجّالي كه او راست
ندانم چون بوَد حالي كه او راست
چو دجّالت يكي ديوست مكّار
يكي دنيا يكي نفس ستمگار
كسي با اين همه دّجالِ سركش
چگونه زو برآيد يك نفس خوش
بسا مهدي دل پاكيزه رفتار
كزين دجّالِ دنيا شد گرفتار
بسا خونا كه اين دجّال كردش
نه روزي ده هزاران سال كردش