(۲) مناجات موسي با حق تعالي ودر خواستن او يكي از اوليا

بحق گفتا كليم عالم آراي
كسيم از دوستان خويش بنماي
كه تا روشن شود چشم برويش
كه دل مي‌سوزدم از آرزويش
خطاب آمد كه ما را اهل دردي
بصدق اندر فلان واديست مردي
كه او از خاصگان درگه ماست
شبانروزي سلوكش در ره ماست
روانه شد كليم از بهر ديدار
بديد آن مرد را مستغرق كار
نهاده نيم خشتي زير سر در
پلاسي تا سر زانو ببر در
هزاران مور و زنبور و مگس نيز
برو گرد آمده از پيش و پس نيز
سلامش كرد موسي گفت آنگاه
كه گر هستت بچيزي مَيل در خواه
بدو گفت اي نبيّ الله بشتاب
مرا از كوزه‌ات ده شربتي آب
چو موسي از پي كوزه روان شد
بيك دم از تن آن تشنه جان شد
چو آب آورد پيشش موسي پاك
بمرده ديد او را روي بر خاك
كليم الله تعجب كرد و برخاست
كه تا كرباس و گور او كند راست
چو باز آمد دريده بود شيرش
دلش خورده شكم زو گشته سيرش
بجوش آمد دل موسي ازان درد
بسي دردش زيادت شد ازان مرد
زبان بگشاد كاي دانندهٔ راز
گلي را تربيت دادي بصد ناز
كجا سررشتهٔ اين سر توان يافت
كه سرّ تو نه دل ديد و نه جان يافت
بگوش جان ز حق آمد جوابش
كه چون هر بار ما داديم آبش
همان بهتر كه چون هر بار اين بار
ز دست ما خورد آب آن جگرخوار
لباس او چو ما داديم پيوست
چگونه موسي آرد در ميان دست
كنون چون واسطه آمد پديدار
چرا كرد التفاتي سوي اغيار
چو ديد از حضرت چون ما عزيزي
ز غير ما چرا مي‌خواست چيزي
چو پاي غير آمد در ميانه
ربوديم از ميانش جاودانه
ولي تا باز ندهد آشكاره
حساب آن پلاس و خشت پاره
بعزّ عزِّ ما گر قدرِ موئي
ز ما بويش رسد از هيچ سوئي
عزيزا كار آسان نيست با او
سخن جز در دل و جان نيست با او
سخن با او چو درجان ودل آيد
سخن آنجا ز دنيا مشكل آيد
چو نتواند كسي بر جان قدم زد
به مردي بر كسي نتوان رقم زد
فلك را در صفش مشمر ز مردان
زني پيرست چرخي كرده گردان
بهر چيزت چو صد پيوند باشد
ترا پيوند اصلي چند باشد
چو اينجا مي‌كشد چندين نهنگت
چگونه بر فلك باشد درنگت
چو زنجير زمين بر پاي باشد
كجا بر آسمانت جاي باشد
چو بر خيل سگان افتاد مهرت
چه بگشايد ز سُكّان سپهرت
كجا لايق بود در قدس پاكي
كرام الكاتبين با جِرمِ خاكي
جمالي كان بزرگان را مباحست
چه جاي ساكنان مستراحست
نه هر جاني بدان سِر راه يابد
نه هر كس اي پسر آن جاه يابد
كه در عالم هزاران جان درآيد
كه تا يك جان درين سِر با سر آيد