(۷) موعظه

چنين گفتست آن دانندهٔ پاك
كه هر كو در مُقامر خانهٔ خاك
چنان در پاك بازي سر بر افراخت
كه هرچش بود با يك ديده در باخت
گرفته توبه كرد و نيز نشكست
نه بر بيهوده چشمي داد از دست
بتوبه گرچه در پيش صف آيد
ولي چشم شده كي با كف آيد
عزيزا هر دمي كز دل برآري
كه آن بي ذكر حق ضايع گذاري
چو چشمي دان كه در مي‌بازي آن را
تدارك كي توان كرد اين زيان را
مده ازدست چيزي را كه از عز
نيايد نيز با دست تو هرگز